Hero ile Leandros Hikayesi

Çanakkale Boğazı’nı yüzerek geçen Abydoslu genç Leandros ile Sestoslu Hero’nun aşkı, Hellespontos’un iki yakasında dilden dile yayılan efsanevi bir aşk hikayesi.

Bahar Şenlikleri ve Sestos

Şiddetli fırtınalar dinmiş, öfkeli dalgalar yerini durgun denize bırakmıştı. Nihayet bahar gelmişti…

Kapı eşikleri taze zeytin dallarıyla, genç kız ve erkeklerin başları defne ve asma yapraklarından örülmüş taçlarla süslenmişti. Sokaklar şendi. Aulos ve tef ezgileri, çocukların neşeli seslerine karışıyordu. Gemileri limanlara hapseden sert poyraz, yerini sokakları saran tatlı bir telaşa bırakmıştı. Sestos’un dar yolları çiçek kokuyor, evlerin önünden geçen kalabalık meydana ve limanlara doğru akıyordu.

Kimi elinde taze ekmekler, kimi meyveler, kimi de kış boyunca saklanan şarabın ilk testileriyle yürüyordu. Asma dalları ve sarmaşıklarla süslenen caddeler, kentin yeniden canlandığını haber veriyordu. Adaklar tanrılara sunuluyor, toprak ve yeni mevsimin bereketi için dualar ediliyordu.

Sonra müzik yeniden yükseliyor, gençler dans etmeye başlıyordu. Baharın gelişi yalnızca doğanın değil, Sestos’un da yeniden uyanışıydı. Akşam olduğunda kıyıda meşaleler yanıyor, Hellespontos’un sakin sularında ışıklar titreşiyordu. Gün boyunca süren şenlik gecenin sessizliğine karışırken, Sestos yeni mevsimi şarkılar ve dualarla karşılıyordu. Şenlikler 3 gün ve 3 gece devam ederdi.

Şenliğin haberi komşu kıyıya da ulaşmıştı. Abydos’tan gelen tekneler sabahın erken saatlerinden itibaren Sestos kıyısına yanaşıyor, gelenler baharın neşesine ortak oluyordu. Aralarında Leandros adında genç bir balıkçı da vardı. Hellespontos’un sularında büyümüş, karşı kıyıyı çocukluğundan beri seyretmişti; fakat Sestos’a ilk kez geliyordu.

Teknesi kıyıya yaklaşırken içini tarif edemediği bir heyecan kapladı. Aulosların sesi, teflerin ritmi ve kalabalığın coşkulu uğultusu denizin üzerinden ona kadar ulaşıyordu. Leandros kıyıya ayak bastığında gözleri parladı. Karşısında daha önce hiç görmediği kadar renkli ve canlı bir şenlik vardı. Genç balıkçı, o günün hayatında unutamayacağı bir gün olacağını daha ilk adımında anlamıştı.

Kaderin Ağları: İlk Karşılaşma

Sokağın karşısında bir kız gördü. Leandros, ömründe böylesine güzel bir yüz görmemişti. Genç kız, arkadaşlarıyla neşeyle konuşuyor, arada öyle içten gülüyordu ki Leandros’un gözleri ondan ayrılamıyordu. Gülüşüyle gözlerinin içi parlıyor, yüzündeki ışıltı güneşi bile kıskandırıyordu.

Leandros bir an olduğu yerde kaldı. Kalabalığın sesi, aulosların ezgisi, teflerin ritmi uzaklaşmış; o anda dünyada yalnızca o kız kalmıştı. Kalbi hızla çarparken, nefesini tuttuğunu ancak yeniden soluk almakta zorlandığında fark etti.

Kızın adı Hero‘ydu. Çocukluğundan beri ailesi onu gözlerden uzak tutardı. Hero henüz küçük bir kızken, kentin yaşlı falcılarından biri onun hakkında tuhaf bir kehanette bulunmuştu. O günden sonra ailesi, onu ancak büyük bayramlarda ve özel günlerde sokağa çıkarmaya razı olmuştu. O gün de şenlik için dışarıdaydı. Hero, arkadaşlarıyla birlikte sokaklarda dolaşıyor, ellerindeki sepetlerden elma dağıtıyordu.

Hero, kalabalığın arasında karşısında öylece duran genç adamı fark etti. Leandros, şaşkınlıktan adeta donakalmış, gözlerini ondan ayıramıyordu. Hero daha önce hiç kimsenin kendisine böyle baktığını görmemişti.

Elindeki sepetle ona doğru yürüdü. Yaklaştıkça genç balıkçının yaşıtı olan diğer delikanlılardan farklı olduğunu gördü. Bu delikanlı oldukça güçlü kuvvetliydi. Fakat en çok gözleri dikkatini çekti; Hellespontos’un mavisini taşıyan o gözlerde öylesine içten bir bakış vardı ki; Hero, bir an elindeki elmayı uzatmayı bile unuttu.

Sonunda gülümseyerek sepetteki elmalardan birini aldı ve ona uzattı. Tam o sırada Leandros’un elindeki kesik dikkatini çekti. Ağlardan kalmış derin bir yaraydı. Hero’nun yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.

“Bu çok acıyor mu?” dedi.

Leandros eline baktı, sonra yeniden Hero’nun gözlerine. Öylesine şaşkındı ki; cevap bile verememişti. Hero ona orada beklemesini ve hemen geleceğini söyledi. Elindeki sepeti yere bırakıp az ötedeki bir binaya gidip geldi. Elinde merhem ve bez vardı.

Hero, Leandros’un elini avuçlarının arasına aldı. Parmaklarının arasındaki nasırlara ve ağın bıraktığı yaraya bakarken yüzünde hüzünlü bir ifade belirdi.

“Balıkçı mısın?” diye sordu.

Leandros başını salladı. Söyleyecek çok şeyi vardı ama kelimeler bir türlü ağzından çıkmıyordu. Hero merhemi yaranın üzerine dikkatle sürdü. Leandros, elindeki acıyı neredeyse unutmuştu. Onun parmaklarının hafif dokunuşunu hissederken kalbinin yeniden hızlandığını fark etti.

“Şimdi daha iyi olacak,” dedi Hero.

Leandros ilk kez gülümseyebildi.

“Ellerim denize alışkındır,” diyebildi sonunda. “Ama ilk kez böyle bir yara aldım.”

Hero başını kaldırıp ona baktı.

“Belki de bu yara, seni buraya getiren şeydir.”

Leandros ne demek istediğini anlayamadı. Fakat o an, ikisinin de hayatında bir şeylerin değiştiğini henüz bilmiyorlardı.

Bir süre sonra kalabalığın içinde birbirlerinden ayrıldılar. Hero arkadaşlarının yanına döndü, Leandros ise limana doğru yürüdü. Fakat ikisinin de aklında gün boyunca birbirlerinin yüzü vardı.

Akşam olduğunda sahilde büyük bir ateş yakıldı. Auloslar yeniden çalmaya başladı, teflerin ritmine gençlerin kahkahaları karıştı. Gençler ateşin çevresinde dans ederken Leandros kalabalığın arasında Hero’yu aradı. Tam o sırada göz göze geldiler. Hero gülümsedi. Leandros ona doğru yürüdü. Birkaç adım sonra elleri birbirine uzandı ve kalabalıkla birlikte dans etmeye başladılar. Ateşin ışığında yüzleri aydınlanıyor, müzik sustukça birbirlerinin sesini daha yakından duyuyorlardı.

Gece ilerledikçe dans yerini sohbete bıraktı. Çocukluklarından, denizden, ailelerinden ve hayallerinden konuştular. Hellespontos’un kıyısında oturup yıldızları seyrederken zamanın nasıl geçtiğini fark etmediler. Gece yarısını çoktan geçmişti. Ertesi sabah yeniden buluşmak üzere ayrıldılar.

Sabah olduğunda sözlerinde durdular. Kısa da olsa birlikte geçirdikleri o saatler, ikisine de bir ömür sığacak kadar çok şey anlatmıştı. Fakat artık dönüş vaktiydi. Abydos’tan gelen tekneler yavaş yavaş hazırlanıyor, Leandros’un da denize açılma zamanı yaklaşıyordu. İkisi kıyıda son kez karşı karşıya durdu. Söyleyecekleri çok şey vardı, fakat ayrılık vakti geldiğinde kelimeler yine yetmedi.

Leandros teknesine bindi. Kürekler suya değdiğinde Hero kıyıda kaldı. Hellespontos’un iki yakası yeniden birbirinden ayrılırken, ikisinin de aklında aynı düşünce vardı: Bu, son görüşmeleri olmayacaktı…

Aşkın İki Yakası: Sestos ve Abydos

Leandros, Abydos’a döndüğünden beri Hero’yu unutamıyordu. Günler geçtikçe özlemi daha da büyüyordu. Çalıştığı tekne kendisine ait değildi; üstelik tek başına kullanamayacağı kadar büyüktü. Bir gün denize bakarken aklına bir fikir geldi. Denizler onun eviydi. Hellespontos’u yüzerek geçebilirdi. Yazın sakin sularında Abydos Burnu’ndan kendini denize bıraktı ve güçlü kulaçlarla karşı kıyıya ilerledi. Bir süre sonra Sestos sahiline ulaştı. Kıyıya çıkıp üzerindeki kıyafetlerin kurumasını bekledi, ardından doğruca Hero’nun evinin bulunduğu yere yöneldi.

Fakat Hero’nun ailesi soyluydu ve kaleyi andıran evleri sıkı bir şekilde korunuyordu. Leandros ne kapıya yaklaşabildi ne de Hero’yu görebildi. Çaresizce sokaklarda dolaşırken Hero’nun bir arkadaşına rastladı. Her şeyi ona anlattı ve Hero’ya haber göndermesini istedi. “Ben sahilde bekleyeceğim.” Gece yarısına kadar kıyıda bekledi. Nihayet karanlığın içinde bir gölge belirdi. Hero gelmişti.

Hero, Leandros’u görünce önce sevinçle ona sarıldı, ardından yüzündeki endişe belirginleşti. Gündüz vakti burada bulunmasının çok tehlikeli olduğunu, ailesinin ya da muhafızların onları görmesi hâlinde ikisinin de öldürülebileceğini söyledi. Leandros onsuz geçirdiği günlere dayanamadığını söyleyince bir süre düşündüler. Sonunda bir yol buldular: Her dolunaydan sonra, gökyüzü yeniden kararmaya başladığında Hero, kentin ışıklarından ve meraklı gözlerden uzak, sahilden görünmeyecek bir yerde küçük bir ateş yakacaktı. Leandros o ateşi gördüğünde Hellespontos’u aşacak, gecenin sessizliğinde buluşacaklardı.

Böylece aylar boyunca gizli buluşmaları sürdü. Dolunayın ardından geceler karardığında Hero sahilde ateşini yakıyor, Leandros Abydos kıyısından kendini Hellespontos’un sakin sularına bırakıyordu. Bazen sabaha kadar konuşuyor, bazen yalnızca yan yana oturup denizi seyrediyorlardı. Her buluşma ayrılık vaktini biraz daha zorlaştırıyor, her ayrılık bir sonraki geceyi daha büyük bir özleme dönüştürüyordu.

Gel zaman git zaman, kış kapıya dayandı. Hellespontos’un sakin suları yeniden öfkelenmiş, sert rüzgârlar ve dev dalgalar kıyıları dövmeye başlamıştı. Hero, ateşi artık eskisi gibi kolay yakamadığını Leandros’a anlatmaya çalışıyordu. Bazen alevi tutturmak için birkaç kez yeniden yakması gerektiğini, böyle havalarda Leandros’un denize açılmasının çok tehlikeli olduğunu söylüyordu. Fakat Leandros ondan ayrı kalamayacağını, Hero’dan uzak geçirilecek bir hayatın zaten ölümden farksız olmadığını söylüyor ve buluşmalarından vazgeçmiyordu.

Bir gece şiddetli rüzgâra ansızın başlayan yağmur da katıldı. Hero, ateşi korumak için ne kadar uğraştıysa da alevleri tutamadı. Birkaç kez yeniden yakmaya çalıştı, fakat sonunda ateş söndü ve kıyı karanlığa gömüldü. O sırada Leandros çoktan Hellespontos’un sularındaydı. Ateşi göremeyince yolunu kaybetti; dalgalar büyüdükçe yorgun bedeni sulara daha fazla direnemedi. Sabah olduğunda cansız bedeni kayalık kıyıya vurdu. Hero onu gördüğünde acısına dayanamadı. Leandros’suz yaşamın kendisi için ölümden farksız olduğuna inanarak kendini Hellespontos’un sularına bıraktı.

Bir Aşkın Işığı: Hero Kulesi

Sabah olduğunda kentliler kıyıda iki gencin cansız bedenini buldular. Haber kısa sürede Sestos’tan Abydos’a, oradan da Hellespontos’un iki yakasına yayıldı. Birbirlerine kavuşmak için denizi aşan iki gencin hikayesi, dilden dile anlatılmaya başladı.

Aradan zaman geçti. Leandros’un son kez denize açıldığı, Hero’nun ise ateşini yakmaya çalıştığı o buruna, denizcilere yol göstermek için büyük bir deniz feneri yaptırıldı. Geceleri fenerin ışığı Hellespontos’un karanlık sularına vuruyor, karşı kıyıya ve açık denize yol gösteriyordu. Kentliler bu kuleye Hero’nun adını verdiler.

O günden sonra Hellespontos’un suları her gece aynı hikâyeyi taşıdı. Karanlığın içinde yanan Hero Kulesi’nin ışığı, bir zamanlar sevdiğine ulaşmak için bu sularda yol alan Leandros’u hatırlatıyordu. Hero ile Leandros’un aşkı ise Sestos ile Abydos’un kıyılarında, nesilden nesile anlatılan bir efsaneye dönüştü.